full screen background image

News Flash

29 Μαρτίου 2017 - Αποτελέσματα Πανελλήνιου Διαγωνισμού Υποψηφίων Δικηγόρων Β’ Εξεταστικής Περιόδου 2016   Δείτε τους επιτ ... +++ 29 Μαρτίου 2017 - Πέμπτη 6 Απριλίου 2017 : Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και Διαιτησία – Η διαδικασία παραπομπής   Ημερομηνία: Πέμ ... +++ 29 Μαρτίου 2017 - 15-17 Ιουνίου 2017 : Επιμορφωτικό πρόγραμμα με τίτλο «Σύγχρονα ζητήματα των χρηματοοικονομικών συναλλαγών»   Στο πλαίσιο της ... +++ 27 Μαρτίου 2017 - Ποδοσφαιρικό τουρνουά μεταξύ της ποδοσφαιρικής ομάδας του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών «ΣΟΛΩΝ» και ομάδας κρατουμένων του Καταστήματος Κράτησης Κορυδαλλού   ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ Το ... +++ 27 Μαρτίου 2017 - Εγκύκλιος του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης για την παράλληλη ασφάλιση (άρθρο 36 του Ν. 4387/2016) Η εγκύκλιος του Υπο ... +++ 27 Μαρτίου 2017 - Απαγόρευση της χρήσης των ανώνυμων ηλεκτρονικών μέσων πληρωμής   Στην απαγόρευσ ... +++ webdesign

Απόψεις

Published on Φεβρουάριος 13th, 2017 | by eThemis

0

POS απαξιώνεται (ακόμα πιο πολύ) η Δικαιοσύνη

       Αρχικώς εκδόθηκε η εγκύκλιος σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 66 του Ν. 4446/2016 για την υποχρέωση ενημέρωσης του καταναλωτή ως προς την αποδοχή ή μη μέσων πληρωμής με κάρτα. Συγκεκριμένα, το άρθρο 66 του Ν.4446/2016 αναφέρει τα εξής: «Οι δικαιούχοι πληρωμής, οι οποίοι αποδέχονται κάρτες πληρωμών ενημερώνουν τους καταναλωτές σχετικά με την αποδοχή καρτών και μέσων πληρωμής του συστήματος καρτών πληρωμής, με σαφή τρόπο που δεν επιδέχεται παρερμηνείας. Οι πληροφορίες αυτές πρέπει να αναγράφονται ευκρινώς στην είσοδο του καταστήματος και στο ταμείο.». Εν συνεχεία, σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα ενημερωθήκαμε ότι επίκειται η έκδοση Υ.Α. με την οποία θα δίνεται προθεσμία 140 ημερών σε 12 κλάδους της «αγοράς» προκειμένου να τοποθετήσουν τερματικά «POS» στις «επιχειρήσεις» τους. Ανάμεσα σε κλάδους όπως «Γυμναστήρια», «Κομμωτήρια», και «Τυχερά Παιχνίδια» περιλαμβάνονται και οι «Νομικές Δραστηριότητες». Αν και δεν έχει υπάρξει ακόμα εξειδίκευση ως προς το ποιες «Νομικές Δραστηριότητες» εννοούνται, προφανώς θα αφορά τους δικηγόρους, συμβολαιογράφους και δικαστικούς επιμελητές.

       Είναι, λοιπόν, σαφές ότι, ακόμα μια φορά, οι κυβερνώντες δεν αντιλαμβάνονται βασικές έννοιες της δημοκρατίας μας. Και όχι μόνο αρνούνται να διακρίνουν θεσμούς και πυλώνες, που απαιτείται να απολαμβάνουν του σεβασμού και της αναγκαίας υποστήριξης από το Κράτος, αλλά, αντιθέτως, με εμμονή επιμένουν να τους εξισώσουν με ανόμοια πράγματα, συνεχίζοντας την τακτική της εξίσωσης των πάντων προς τα κάτω. «Κομμωτήρια», «τυχερά παιχνίδια» κλπ εντάσσονται στην ίδια λίστα με «νομικές δραστηριότητες» (και «ιατρικές υπηρεσίες»). Προς αποφυγή παρανοήσεων ευθύς εξαρχής τονίζω ότι δεν υποκρύπτεται στις αναφορές μου κανενός είδους υποτίμηση άλλων επαγγελματικών κλάδων. Μπορώ, όμως, ήδη να διαβάσω τις σκέψεις κάποιων «τι νομίζετε ότι είστε οι δικηγόροι, κάποια ελιτ που χρήζει ειδικής μεταχείρισης», «και γιατί είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα να βάλετε και εσείς POS;».

       Για να εξηγήσω την αντίθεση μου στην τοποθέτηση τερματικών συσκευών POS στα δικηγορικά γραφεία (και αντίστοιχα στην τοποθέτηση πινακίδων αν διαθέτουμε ή όχι τέτοιες συσκευές) δε θα αναφερθώ απλά στο γεγονός ότι οι δικηγόροι είμαστε συλλειτουργοί της δικαιοσύνης. Αυτό, όσο κοινότυπο και αν ακούγεται, είναι δεδομένο, μη αμφισβητήσιμο. Θα τονίσω όμως, προς υπενθύμιση όσων σκοπίμως το αγνοούν, ότι το δικηγορικό γραφείο δεν είναι ούτε «κατάστημα» ούτε «επιχείρηση», δεν έχει «ταμείο» (όπως τα εμπορικά καταστήματα) και, σίγουρα, δεν απευθύνεται σε «καταναλωτές». Το δικηγορικό γραφείο είναι ο τόπος όπου προστρέχει όποιος αντιμετωπίζει κάθε είδους πρόβλημα και χρήζει νομικής υποστήριξης. Δεν είναι «κατάστημα» γιατί δεν εμπορεύεται προϊόντα. Δεν είναι «επιχείρηση» γιατί δεν αναπτύσσει επιχειρηματική οικονομική δραστηριότητα. Ο Δικηγόρος παρέχει τις υπηρεσίες του, το χρόνο του, τις ικανότητες τους, τη διάνοια του, την εμπειρία του, και αμείβεται προς τούτο αναλόγως. Και ο εντολέας του σίγουρα δεν είναι «καταναλωτής» προϊόντων ή υπηρεσιών. Εμπιστεύεται το πρόβλημα του στο Δικηγόρο του και αναπτύσσει μια στενή σχέση μαζί του, με συνεχείς επισκέψεις, επικοινωνίες και συζητήσεις, που συχνά ξεπερνούν τα όρια της συγκεκριμένης υπόθεσής του. Ο Δικηγόρος του είναι ο νομικός παραστάτης του, πολλές φορές όμως γίνεται ο εν γένει παραστάτης του. Ο εντολέας μας, λοιπόν, δεν μπαίνει στο γραφείο μας να «ψωνίσει» υπηρεσίες ή προϊόντα, πληρώνοντας επί τόπου το αντίτιμο. Αναπτύσσει μια διαρκή σχέση με το συνήγορο του, ο οποίος βεβαίως θα αμειφθεί, κάποια στιγμή, όχι εξ αρχής συνήθως, για την πλήρη υποστήριξη που του παρείχε.

       Συνεπώς, η αντιμετώπιση του δικηγορικού λειτουργήματος-επαγγέλματος ως μιας ακόμα εμπορικής δραστηριότητας, στην οποία θα πρέπει το κράτος να επιβάλλει τις αντίστοιχες υποχρεώσεις, είναι εξ ορισμού και εκ φύσεως απολύτως λανθασμένη. Και, ασφαλώς, ουδόλως αντιμετωπίζει το πρόβλημα της φοροδιαφυγής, αν υποτεθεί ότι αυτή σκοπείται με την τοποθέτηση των POS και στα δικηγορικά γραφεία. Ο περιορισμός του «μαύρου χρήματος» ούτως ή άλλως επιτυγχάνεται δια της ηλεκτρονικής μεταφοράς χρημάτων μέσω τραπεζικών λογαριασμών, κάτι που άλλωστε πλέον τείνει να γίνει ο κανόνας και σε εμάς. Η χρήση των POS τη μόνη επιπλέον χρησιμότητα, που θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι έχουν, είναι η πληρωμή και με πιστωτικές κάρτες. Όμως φαίνεται τελείως περιττή και άχρηστη μια τέτοια, δήθεν πρακτική διευκόλυνση. Ποιος άραγε σήμερα πολίτης θα αξιοποιούσε την πιστωτική κάρτα του για να πληρώσει το δικηγόρο του; Τι δυνατοτήτων θα έπρεπε να είναι αυτή η κάρτα και τι προτεραιότητας η πληρωμή του δικηγόρου, αν δεν μπορούσε να την κανονίσει με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, παρά μονάχα με πιστωτική κάρτα; Και εν συνεχεία, μήπως θα γίνονταν και προσφορές από τους παρόχους των πιστωτικών καρτών για την «αγορά» νομικών υπηρεσιών σε 12, 24 ή 36 άτοκες δόσεις;

       Θα μπορούσα να παραθέσω σειρά ακόμα επιχειρημάτων για τη μη επιβολή μιας τέτοιας υποχρέωσης στα δικηγορικά γραφεία. Τόσο καθαρά πρακτικών (πχ τι θα γίνεται με τα δικαστικά έξοδα, τα οποία συμπεριλαμβάνουμε συνήθως στις αμοιβές μας; Θα τα προκαταβάλουμε εμείς και εν συνεχεία θα τα λαμβάνουμε μέσω των δόσεων μιας πιστωτικής κάρτας;) όσο και δογματικών. Αντιλαμβάνομαι, ωστόσο, ότι για όσους εφαρμόζουν τέτοιους σχεδιασμούς η όποια επιχειρηματολογία δεν τους μετακινεί από τις θέσεις τους. Ο δικηγορικός κόσμος στοχοποιήθηκε χωρίς προηγούμενο τα τελευταία χρόνια. Η υποτίμηση του στη συνείδηση του κόσμου υπήρξε, φοβάμαι, συνειδητή επιλογή. Και αν δεν υπήρξε συνειδητή επιλογή, πάντως υπήρξε το αποτέλεσμα ανθρώπων που δεν ενδιαφέρονται για έννοιες όπως «θεσμοί», «πυλώνες», «αξίες», κλπ. Η επιβολή ενός τέτοιου μέτρου, ακόμα και αν φαντάζει «αθώα»,  μόνο τέτοια δεν είναι. Συνεχίζει στο δρόμο της απαξίωσης της Δικαιοσύνης. Τον οποίο θα έπρεπε οι ηγεσίες των Συλλόγων μας και των Δικαστικών Ενώσεων, να έχουν ήδη αποτρέψει, αντί είτε να σιωπούν είτε να συμβάλουν με πράξεις ή παραλείψεις τους. Οι ευθύνες, δυστυχώς, διατρέχουν διαχρονικά όλους τους εμπλεκόμενους φορείς. Και κα-POS έτσι φτάνουμε και στα σημερινά φαινόμενα.   

Δημήτρης Χρ. Αναστασόπουλος

Πρόεδρος Ε.Ε.Ν. e-Θέμις

Σύμβουλος ΔΣΑ

Tags: , ,



Αφήστε μια απάντηση


Back to Top ↑